Home

Gisteren trok ik met mijn mama naar Rotterdam, waar mijn zus werkt. Daar zouden we ’s avonds samen authentiek Chinees gaan eten. Geen aluminium bakjes, in vet drijvende bami of geklonterde currysaus, maar verse gerechtjes uit de traditionele Chinese keuken. Toen we ’s middags in de stad aankwamen, kozen we ook voor de lunch al voor Aziatisch. We zaten immers net in de West-Kruiskade, waar alle Chinezen, Indiërs en Pakistanen hun eethuisjes en supermarkten hebben.

Afbeelding

We stapten binnen in een Aziatisch fastfood restaurant. We hadden het kunnen weten. Aziatisch of niet, fastfood heeft zijn status als ‘vooral niet eten’ maar weer eens bewezen. Amper een kwartier nadat we onze wonton soep en soep met visballetjes op hadden, voelden we ons allebei behoorlijk beroerd. We hadden geen last van misselijkheid of darmkrampen, maar zowel mijn mama als ik hadden het gevoel dat de soep naar ons hoofd steeg. Daar zat namelijk een druk die voor een doffe hoofdpijn zorgde. Bovendien voelden we prikkelingen in onze ledematen en het leek wel alsof alle kracht uit mijn benen verdween.

We vonden het zo gek dat we die symptomen allebei hadden, vlak nadat we de soep gegeten hadden. Ik herinnerde mij bovendien dat ik een keer exact hetzelfde gevoel had na het eten van een tom yam soep in Thailand, nog maar 2 maanden geleden. Er moest iets zijn met Aziatisch eten, waarvan wij die reactie kregen. Toch maar even researchen. En wat bleek? We zijn niet de enigen. Meer nog, waar wij last van hadden zou wel eens het Chinese restaurantsyndroom kunnen zijn.

Serieus. Tik maar eens in op Google. De boosdoener blijkt natriumglutamaat of ve-tsin, een smaakversterker die in de Chinese keuken vaak gebruikt wordt. Ongelooflijk toch dat smaakversterkers die zulke bijwerkingen hebben zomaar in onze voeding gebruikt mogen worden? En steek de schuld maar niet op de Chinezen, want in bijvoorbeeld kaas en salami komt dit E-nummer ook regelmatig voor. Maar weer eens een motivatie om vers te koken: fastfood 0 – verse gerechtjes 1

Afbeelding

Waarmee ik niet wil zeggen dat je niet meer uit eten mag. ’s Avonds hadden we namelijk meer geluk. Mijn zus Stina nam ons mee naar ‘De Lange Muur’, waar we een kruisje zetten achter de nummers van de gerechten die we wilden bestellen (ja, het is en blijft Chinees). Stina had van haar Taiwanese vrienden een lijstje met gerechten mee gekregen, die we zeker moesten bestellen. Alles werd in het midden van de tafel gezet om te delen, daar hou ik van. Vooral de dim sums en de aubergine in pikante saus waren heerlijk. De thee kwamen ze bijvullen van zodra de pot leeg was en achteraf kregen we een ongewoon dessert: zoete bonensoep. Hmmm. En dat allemaal zonder natriumglutamaat!

Afbeelding

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s